“Σισυφιακή Πορεία”

   Χρονογραφήματα....................................................                                    

Στο παλιό καφενεδάκι, κάτω από δυο πανύψηλες θροϊζουσες λεύκες, καθόμασταν με κάτι παλιούς φίλους. H πόλη, λαχανιασμένη ακόμη απ' τον κάματο της μέρας άρχιζε σιγά-σιγά να ξαποσταίνει. Τα κτίρια αποτίνασσαν τη ζέστη της μέρας, οι γραμμές τους μαλάκωναν καθώς βυθίζονταν στο σκοτάδι.

Τι γυρεύαμε τούτη την ώρα εκτός από το ν' αφουγκραστούμε τον κτύπο της καρδιάς της γκρίζας τσιμεντούπολης, καθώς η σκόνη, οι θόρυβοι, καταλάγιαζαν, όσο εξέπνεε η αγχωτική τροχιά της. Παραγγείλαμε παγωμένες μπύρες. Δροσίζοντας τα χείλη μας σιγά-σιγά αναπτερωνόταν η ελπίδα μας για μια ανακτημένη ποιότητα ζωής, μέσα σ' αυτούς τους τοίχους όπου περιφέραμε μια μοναξιά που αντλούσε κουράγιο να συνεχίζει να υπάρχει μέσα από εκείνα που την έτρεφαν: Τη βαθύτερη γνώση πως βρισκόμασταν σε μιαπορεία σισυφιακή, μόνοι, κι αυτό αντί να είνα η ήττα μας, έπρεπε να γίνει η δύναμη μας.

Απέναντι απ' το παλιό εκκλησάκι, η συζήτηση οδηγήθηκε σε κάποιον μοναχό που είχαμε πριν λίγα χρόνια συναντήσει. Μια παράξενη απάντηση στην πρόκληση της ζωής - ν' απαρνηθείς τα εγκόσμια, να ενδυθείς το ρούχο της απόλυτης παραίτησης και της υποταγής στην απώτατη μοίρα του ανθρώπου που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ένωση με το Θείο.

"Θυμάστε, τότε μας είχε δεχτεί, στο πρόσωπο μας διαγραφόταν η δυσπιστία - ερχόμασταν ανέμελοι, με τη δίνη της ύλης να συμπαρασύρει τα βήματα μας, ανυποψίαστοι για μια πορεία δύσκολη που διαπερνάται σ' όλο της το φάσμα απ' το χρόνο που δεν αντιμετωπίζεται, απ' την απώλεια αγαπημένων προσώπων, από την αίσθηση πως ποτέ, τίποτε δεν είναι αρκετό. Είχαμε πάει να τον βρούμε σαν κάτι αξιοπερίεργο, που θα μας συμβούλευε για ένα μέλλον που αγωνιούσαμε να μάθουμε - μας άφησε στην άγνοιά μας, του είχαμε φανεί πως δεν είχαμε και τόσο την ανάγκη του, τι να μας έλεγε;

Για υπομονή, περισυλλογή, αποδοχή, καρτερία; Για κάποια άλλη μορφή που θα έπαιρνε η ύπαρξη μας κάποτε;

Είχε καταλάβει, πως εμείς θέλαμε τοΤώρα, να μας το περιγράψει χαρμόσυνο, προπομπό σπουδαίων συμβάντων που θα ικανοποιούσαν τη νεανική μας ματαιοδοξία".

Λίνα Σπαθαράκη

______________________________________

Πλατεία Αγίων Θεοδώρων - Κλαυθμώνος - στο καφενείο τέλη Αυγούστου Λ. Σ. Α. / Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" 08/'91

Albert Camus: Ούτε δήμιοι ούτε θύματα

Ναι, πρέπει να υψώσουμε τις φωνές μας. Μέχρι αυτό το σημείο, έχω αποφύγει μια επίκληση στο συναίσθημα. Είμαστε κομματιασμένοι από μια λογική της ιστορίας που έχουμε επεξεργαστεί με κάθε λεπτομέρεια — ένα δίχτυ που απειλεί να μας πνίξει. Δεν είναι το συναίσθημα που μπορεί να κόψει το δίχτυ μιας λογικής που έχει φτάσει σε παράλογα μήκη, αλλά μονάχα ο λόγος που μπορεί να συναντήσει τη λογική στο έδαφός της. Αλλά δεν θα ήθελα να αφήσω την εντύπωση… ότι κάθε πρόγραμμα για το μέλλον μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς τις δυνάμεις μας της αγάπης και της αγανάκτησης. Γνωρίζω πολύ καλά ότι χρειάζεται μια ισχυρή κινητήρια δύναμη για να βάλει τους ανθρώπους σε κίνηση και ότι είναι δύσκολο να βάλει κανείς τον εαυτό του σε έναν αγώνα του οποίου οι στόχοι είναι τόσο μέτριοι και όπου η ελπίδα έχει μονάχα μια λογική βάση — και ούτε καν μια τέτοια. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι πώς να παρασύρεις τους ανθρώπους· είναι ουσιώδες, αντίθετα, ότι δεν πρέπει να παρασυρθούν, αλλά μάλλον ότι πρέπει να τους κάνεις να καταλάβουν καλά τι κάνουν.

Για να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί, έτσι ώστε να ανοίξει κάποιο είδος μέλλοντος — αυτή είναι η πρωταρχική κινητήρια δύναμη, το πάθος και η θυσία που απαιτείται. Απαιτεί μονάχα ότι συλλογιζόμαστε και έπειτα αποφασίζουμε, με σαφήνεια, κατά πόσον η μοίρα της ανθρωπότητας πρέπει να γίνει ακόμη πιο άθλια προκειμένου να επιτευχθούν μακρινοί και θολοί στόχοι, κατά πόσον θα πρέπει να αποδεχθούμε έναν κόσμο γεμάτο με όπλα όπου ο αδελφός σκοτώνει αδελφό· ή αν, αντίθετα, θα πρέπει να αποφύγουμε την αιματοχυσία και τη δυστυχία όσο το δυνατόν περισσότερο έτσι ώστε να δώσουμε μια ευκαιρία για επιβίωση σε επόμενες γενεές καλύτερα εξοπλισμένες από ό,τι είμαστε εμείς.

Από την πλευρά μου, είμαι αρκετά σίγουρος ότι έχω κάνει την επιλογή. Και, έχοντας επιλέξει, νομίζω ότι πρέπει να μιλήσω, ότι πρέπει να δηλώσω ότι ποτέ ξανά δεν θα είμαι ένας από εκείνους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, που συμβιβάζονται με το φονικό, και ότι θα πρέπει να υποστώ τις συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης. Αυτό. Κι αυτό είναι μέχρι εκεί που μπορώ να πάω προς το παρόν…. Ωστόσο, θέλω να κάνω σαφές το πνεύμα με το οποίο αυτό το άρθρο είναι γραμμένο.

Μας ζητείται να αγαπάμε ή να μισούμε την τάδε ή την δείνα χώρα και τον τάδε ή τον δείνα λαό. Αλλά μερικοί από μας αισθάνονται πάρα πολύ έντονα την κοινή ανθρώπινη φύση μας για να κάνουν μια τέτοια επιλογή. Εκείνοι που αγαπούν πραγματικά το Ρωσικό λαό, σε ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που ποτέ δεν έπαψαν να είναι — αυτή την παγκόσμια μαγιά που ο Τολστόι και ο Γκόρκι μίλησαν — δεν τους εύχονται επιτυχία στην πολιτική εξουσία, αλλά μάλλον θέλουν να τους γλυτώσουν, ύστερα από τις δοκιμασίες του παρελθόντος, από μια νέα και ακόμα πιο τρομερή αιματοχυσία. Το ίδιο, επίσης, για τον Αμερικανικό λαό, και τους λαούς της δυστυχισμένης Ευρώπης. Αυτό είναι το είδος των στοιχειωδών αληθειών που είναι πιθανόν να ξεχάσουμε εν μέσω των λυσσασμένων παθών της εποχής μας.

Ναι, είναι ο φόβος και η σιωπή και η πνευματική απομόνωση που προκαλούν ότι πρέπει να καταπολεμηθούν σήμερα. Και είναι η κοινωνικότητα και η παγκόσμια αλληλοεπικοινωνία των ανθρώπων που πρέπει να υποστηριχθεί. Η δουλεία, η αδικία, και τα ψέματα καταστρέφουν αυτήν την επαφή και απαγορεύουν αυτήν την κοινωνικότητα· και γι’ αυτό πρέπει να τα απορρίψουμε. Αλλά αυτά τα κακά είναι σήμερα η ίδια η ουσία της ιστορίας, έτσι ώστε πολλοί τα θεωρούν αναγκαία κακά. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορούμε να “δραπετεύσουμε απ’ την ιστορία”, αφού είμαστε χωμένοι μέσα σ’ αυτήν ίσαμε το λαιμό. Αλλά μπορεί κανείς να προτείνει να αγωνιστούμε μέσα στην ιστορία για να διατηρήσουμε από την ιστορία εκείνο το μέρος του ανθρώπου που δεν αποτελεί αρμόζων πεδίο του. Αυτό είναι το μόνο που έχω να πω εδώ. Το “σημείο” του παρόντος άρθρου μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

Τα σύγχρονα έθνη καθοδηγούνται από ισχυρές δυνάμεις κατά μήκος των δρόμων της εξουσίας και της κυριαρχίας. Δεν θα πω ότι οι δυνάμεις αυτές θα πρέπει να συνεχιστούν ή ότι θα πρέπει να παρεμποδιστούν. Χρειάζονται τη βοήθειά μας και, προς το παρόν, γελούν με τις προσπάθειες να τις εμποδίσουν. Έτσι, θα συνεχίζουν. Αλλά θα θέσω μόνο αυτή την απλή ερώτηση: Τί θα συμβεί αν αυτές οι δυνάμεις καταλήξουν σε αδιέξοδο, τί θα γίνει αν αυτή η λογική της ιστορίας στην οποία τόσοι πολλοί βασίζονται αποδεικνύεται τώρα ότι είναι μια χίμαιρα; Τί θα συμβεί αν, παρά τους δύο ή τρεις παγκόσμιους πολέμους, παρά τη θυσία πολλών γενεών και ένα ολόκληρο σύστημα αξιών, τα εγγόνια μας — υποθέτοντας πως θα επιζήσουν — δεν βρεθούν πιο κοντά σε μια παγκόσμια κοινωνία; Είναι πολύ πιθανό ότι οι επιζώντες μιας τέτοιας εμπειρίας θα είναι πολύ αδύναμοι για να κατανοήσουν τα δικά τους βάσανα. Από τη στιγμή που αυτές οι δυνάμεις εξασκούνται και από τη στιγμή που είναι αναπόφευκτο ότι θα συνεχίσουν να το κάνουν, δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο κάποιοι από εμάς δεν θα πρέπει να αναλάβουν να τις διαιωνίσουν, μέσα στην αποκαλυπτική ιστορική θέα που εκτείνεται μπροστά μας, ένα μετριοπαθή σκεπτικισμό που, χωρίς να παριστάνει ότι λύνει τα πάντα, θα είναι έτοιμος συνεχώς να δίνει κάποιο ανθρώπινο νόημα στην καθημερινή ζωή. Το βασικό πράγμα είναι ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να ζυγίσουν προσεκτικά το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν….

Το μόνο που ρωτάω είναι ότι, εν μέσω ενός δολοφονικού κόσμου, συμφωνούμε να συλλογιστούμε σχετικά με το φονικό και να κάνουμε μια επιλογή. Μετά από αυτό, μπορούμε να διακρίνουμε εκείνους που δέχονται τις συνέπειες του να είναι δήμιοι ή οι συνεργοί των δήμιων, και εκείνους που αρνούνται να το πράξουν με όλες τους τις δυνάμεις και όλο τους το είναι. Δεδομένου ότι αυτή η τρομερή διαχωριστική γραμμή υπάρχει πράγματι, θα είναι ένα κέρδος αν επισημανθεί καθαρά. Πάνω από την έκταση των πέντε ηπείρων κατά τα προσεχή έτη ένας ατέλειωτος αγώνας πρόκειται να επιδιωχθεί μεταξύ της βίας και της φιλικής πειθούς, ένας αγώνας στον οποίο, εγγυημένα, η πρώτη έχει χίλιες φορές πιθανότητες επιτυχίας από ότι η τελευταία. Αλλά έχω πάντα υποστηρίξει ότι, αν αυτός ο οποίος βασίζει τις ελπίδες του στην ανθρώπινη φύση είναι ανόητος, αυτός που παραδίνεται ενώπιον των περιστάσεων είναι δειλός. Και πλέον, η μόνη έντιμη πορεία θα είναι να διακυβεύσουμε τα πάντα σε ένα τρομερό ρίσκο: ότι οι λέξεις είναι πιο ισχυρές από τα πυρομαχικά.

Αναδημοσίευση και μετάφραση από aixmi

Το κείμενο στα αγγλικά

Σύντομο URL: http://wp.me/pyR3u-aTo

http://eagainst.com/articles/albert-camus-%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Αυξήθηκαν 84% οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία

Στοιχεία, χάρτες από το Stratfor

Με το μεγάλο θέμα των μεταναστών που υποδέχονται,αλλά και των πολιτών τους που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στις χώρες της Ευρώπης που πλήττονται από την οικονομική κρίση ,ασχολείται το Stratfor.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει η ροή των μεταναστών αυξήθηκε δραστικά μεταξύ 2007-2011 σε Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ελλάδα και λιγότερο στην Ιταλία.

Η Ελλάδα όμως μαζί με την Ιταλία είναι οι χώρες που εκτός από την είσοδο μεταναστών,έχουν και το ζήτημα πολιτών τους οι οποίοι λόγω της οικονομικής κρίσης επιλέγουν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, αναζητώντας καλύτερη τύχη.

Ωστόσο την θέλησή τους να φύγουν από την Ελλάδα εκφράζουν και πάρα πολλοί μετανάστες ,οι οποίοι έτσι κι αλλιώς είχαν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα,ως πύλη εισόδου στην Ευρώπη ,αλλά …έμειναν. Τώρα που δεν υπάρχει πια καμία περίπτωση για να περιμένουν κάτι καλύτερο,προσπαθούν να φύγουν.

Το κακό για την Ελλάδα είναι ότι όσοι Έλληνες επιθυμούν να μεταναστεύσουν ή το έχουν κάνει ήδη,προέρχονται από τα στρώματα του πληθυσμού που έχουν εκπαίδευση και εξειδίκευση.Προτιμούν ως χώρες μετανάστεσης τη Γερμανία,τις ΗΠΑ και την Αυστραλία,όπου υπάρχουν μεγάλες ελληνικές κοινότητες.Στο πρώτο τρίμηνο του 2011 η μετανάστευση Ελλήνων στην Γερμανία αυξήθηκε κατά 84% ,σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας της Γερμανίας.

πηγή

http://elladasimera.blogspot.com/2012/05/84.html#ixzz1uv7V8ZPg

“Σισυφιακή Πορεία” της Λίνας Σ.Α.

Χρονογραφήματα - 

Στο παλιό καφενεδάκι, κάτω από δυο πανύψηλες θροϊζουσες λεύκες, καθόμασταν με κάτι παλιούς φίλους. H πόλη, λαχανιασμένη ακόμη απ' τον κάματο της μέρας άρχιζε σιγά-σιγά να ξαποσταίνει. Τα κτίρια αποτίνασσαν τη ζέστη της μέρας, οι γραμμές τους μαλάκωναν καθώς βυθίζονταν στο σκοτάδι. Τι γυρεύαμε τούτη την ώρα εκτός από το ν' αφουγκραστούμε τον κτύπο της καρδιάς της γκρίζας τσιμεντούπολης, καθώς η σκόνη, οι θόρυβοι, καταλάγιαζαν, όσο εξέπνεε η αγχωτική τροχιά της. Παραγγείλαμε παγωμένες μπύρες. Δροσίζοντας τα χείλη μας σιγά-σιγά αναπτερωνόταν η ελπίδα μας για μια ανακτημένη ποιότητα ζωής, μέσα σ' αυτούς τους τοίχους όπου περιφέραμε μια μοναξιά που αντλούσε κουράγιο να συνεχίζει να υπάρχει μέσα από εκείνα που την έτρεφαν: Τη βαθύτερη γνώση πως βρισκόμασταν σε μια πορεία σισυφιακή, μόνοι, κι αυτό αντί να είνα η ήττα μας, έπρεπε να γίνει η δύναμη μας. Απέναντι απ' το παλιό εκκλησάκι, η συζήτηση οδηγήθηκε σε κάποιον μοναχό που είχαμε πριν λίγα χρόνια συναντήσει. Μια παράξενη απάντηση στην πρόκληση της ζωής - ν' απαρνηθείς τα εγκόσμια, να ενδυθείς το ρούχο της απόλυτης παραίτησης και της υποταγής στην απώτατη μοίρα του ανθρώπου που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ένωση με το Θείο. "Θυμάστε, τότε μας είχε δεχτεί, στο πρόσωπο μας διαγραφόταν η δυσπιστία - ερχόμασταν ανέμελοι, με τη δίνη της ύλης να συμπαρασύρει τα βήματα μας, ανυποψίαστοι για μια πορεία δύσκολη που διαπερνάται σ' όλο της το φάσμα απ' το χρόνο που δεν αντιμετωπίζεται, απ' την απώλεια αγαπημένων προσώπων, από την αίσθηση πως ποτέ, τίποτε δεν είναι αρκετό. Είχαμε πάει να τον βρούμε σαν κάτι αξιοπερίεργο, που θα μας συμβούλευε για ένα μέλλον που αγωνιούσαμε να μάθουμε - μας άφησε στην άγνοιά μας, του είχαμε φανεί πως δεν είχαμε και τόσο την ανάγκη του, τι να μας έλεγε; Για υπομονή, περισυλλογή, αποδοχή, καρτερία; Για κάποια άλλη μορφή που θα έπαιρνε η ύπαρξη μας κάποτε; Πλατεία Αγίων Θεοδώρων  - Κλαυθμώνος - στο καφενείο τέλη Αυγούστου Λ. Σ. Α. / Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" 08/'91 Είχε καταλάβει, πως εμείς θέλαμε τοΤώρα, να μας το περιγράψει χαρμόσυνο, προπομπό σπουδαίων συμβάντων που θα ικανοποιούσαν τη νεανική μας ματαιοδοξία".

Χαρίζονται και οι κρίσιμες υποδομές της χώρας, όπως το νερό, στους επόμενους τρεις μήνες.

Παρουσίαση της ΕΥΔΑΠ Α.Ε. :

Δημόσια και κοινωνική εταιρεία

(Κατεβάστε από τον προηγούμενο σύνδεσμο το ενημερωτικό 

έντυπο και στείλτε το παντού)

• Η εμπειρία και η τεχνογνωσία του ανθρώπινου δυναμικού της ΕΥΔΑΠ ΑΕ σε πολύπλοκα έργα ύδρευσης και αποχέτευσης είναι εγγύηση και μπορεί να αξιοποιηθεί σε αναπτυξιακές δράσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

• Δράσεις που θα έχουν ταυτόχρονα και κοινωνικό χαρακτήρα και θα αφορούν την εξασφάλιση πόσιμου νερού και τη δημιουργία βέλτιστων συνθηκών υγιεινής σε περιοχές που παρουσιάζουν προβλήματα σε βασικές υποδομές.

• Ευελπιστούμε ότι με αυτή την ενημέρωση όλων των φορέων, καταναλωτών και ΜΜΕ, να δημιουργήσουμε ένα δυναμικό ρεύμα αντίστασης στο επερχόμενο ξεπούλημα του πολύτιμου φυσικού πόρου, μέσω της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ.

Σύλλογος Μηχανικών Π.Ε & Τ.Ε. ΕΥΔΑΠ

*από το: Ανατολική Αττική News 

...βάλτε ένα χεράκι να πάει ψηλά, πολύ ψηλά ο αετός μας !!!

Κατασκευή και Ιστορία του Χαρταετού

Τρόπος κατασκευής εξάγωνου χαρταετού
Για να κατασκευαστεί ένας τέτοιος χαρταετός και φυσικά να πετάξει πρέπει να έχουμετρεις βέργες από ευλύγιστο υλικό (καλάμι), λεπτό χαρτί (γλασέ) και σπάγκο η πετονιά ψαρέματος. Στην συνέχεια αφού έχουμε τα παραπάνω υλικά προχωράμε στην υλοποίηση του.

Πρώτα κόβουμε τα καλάμια σε ίσο μήκος (60 εκ το καθένα).
Μετά βρίσκουμε το κέντρο των 3 καλαμιών και τα δένουμε σφιχτά βάζοντας το ένα κάτω από το άλλο.
Αφού τα δέσουμε στην συνέχεια σχίζουμε τις άκρες κάθε καλαμιού 1 εκ. περίπου για να περάσουμε τον σπάγκο διαδοχικά έτσι ώστε να κεντράρει ο χαρταετός.
Μετά παίρνουμε το χαρτί (γλασέ) και το ανοίγουμε, τοποθετούμε τον σκελετό του χαρταετού από πάνω και κόβουμε το χαρτί περιμετρικά στο σχήμα του χαρταετού.
Αφού το κόψουμε τσακίζουμε τις άκρες και τις εφάπτουμε μεταξύ τους έτσι ώστε να κολλήσουν μετά παίρνουμε λίγο σπάγκο και στο κέντρο του χαρταετού κάνουμε μία τρύπα με τον διαβήτη ή με μία καρφίτσα για να περάσει ο σπάγκος, αφού περάσει ο σπάγκος κοιτάμε να φτάνει ως την άλλη άκρη του καλαμιού.
Αφού κάνουμε αυτό μετά πιάνουμε 2 άκρες και δένουμε λίγο σπάγκο ώστε το κέντρο του σπάγκου να έρχεται ακριβώς στο κέντρο του χαρταετού και δένουμε τους 2 σπάγκους μεταξύ τους σφιχτά για να γίνουν τα ζύγια.
Στην συνέχεια παίρνουμε αρκετό σπάγκο ώστε να μπορέσουμε να τον υψώσουμε με επιτυχία στον καταγάλανο ουρανό , αρκεί όμως να μας ευνοήσουν και οι καιρικές συνθήκες.
Επίσης ένα σημαντικό πράγμα που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τον χαρταετό δεν προσπαθούμε να τον πετάξουμε σε μέρος που έχει πολλά καλώδια της Δ.Ε.Η γιατί υπάρχει κίνδυνος ηλεκτροπληξίας.

* * * * * * * * * * * * * 

Χαρταετοί: μια σύντομη ιστορική αναδρομή

Υπάρχει η πεποίθηση ότι οι χαρταετοί επινοήθηκαν εκ παραλλήλου στην Κίνα και στη Μαλαισία και αυτή η νέα επινόηση διαδόθηκε σε όλη την Ασία από αυτές τις δυο χώρες. Υπάρχουν γραπτές αποδείξεις ότι οι χαρταετοί πετούσαν στον ουρανό της Κίνας από το 200 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν, ένας στρατηγός χρησιμοποιούσε τον χαρταετό κατά ένα πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Κάποια εποχή έπρεπε να καταλάβει με τον στρατό του ένα παλάτι, αλλά συναντούσε δυσκολίες. Αποφάσισε λοιπόν να σκάψει ένα τούνελ, αλλά το βασικό του πρόβλημα ήταν να υπολογίσει το μήκος που έπρεπε να έχει ένα τέτοιο τούνελ. Σήκωσε λοιπόν στον αέρα έναν χαρταετό έχοντας την άκρη του νήματος στο σημείο που ξεκινούσε το τούνελ και τον χαρταετό τον ίδιο να υπερίπταται πάνω από το παλάτι. Με την χρήση απλών γεωμετρικών υπολογισμών μπόρεσε να υπολογίσει με ακρίβεια το μήκος του τούνελ.
Στην Ευρώπη ο χαρταετός κάνει την εμφάνισή του όχι νωρίτερα από το 1400 μ.Χ. από Ευρωπαίους εξερευνητές που επέστρεψαν από την Ασία, όμως το θεωρούσαν απλά ένα αβλαβές παιδικό παιχνίδι. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η άποψη αυτή άλλαξε δραματικά. Τον 18ο αιώνα άρχισε να φαίνεται χρήσιμος σαν επιστημονικό όργανο. Το 1749 ο Σκωτσέζος μετεωρολόγος Alexander Wilson χρησιμοποίησε χαρταετούς για να ανυψώσει θερμόμετρα μέχρι το ύψος των 3000 ποδών για να καταγράψει τις θερμοκρασιακές μεταβολές σε μεγάλο υψόμετρο. Και μετά τρία χρόνια αργότερα, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πλέον σε όλους πείραμα με τον χαρταετό για να αποδείξει ότι οι αστραπές δεν είναι τίποτε άλλο παρά στατικός ηλεκτρισμός. Ο σερ George Cayley πειραματίστηκε με χαρταετό κατά τα έτη 1799 – 1809 στην προσπάθειά του να κατασκευάσει μια μηχανή που θα είναι ικανή να μεταφέρει ανθρώπους στον αέρα.
Το 1853 με τα πειράματά του πέτυχε να πετάξει το πρώτο ανεμοπλάνο ικανό να σηκώσει το βάρος ενός από τους υπηρέτες του σε μια πτήση που κράτησε περίπου 40 δευτερόλεπτα. Στα 1833 ένας βρετανός μετεωρολόγος, ο E.D. Archibald άρχισε να χρησιμοποιεί χαρταετούς για να ανυψώνει ανεμόμετρα, για να καταγράφει την ταχύτητα των ανέμων σε διάφορα υψόμετρα. Έκτοτε, χιλιάδες χαρταετοί χρησιμοποιήθηκαν για την ανύψωση στους ουρανούς μετεωρολογικών οργάνων για την συλλογή πληθώρας δεδομένων, που βοήθησαν στην πρόγνωση του καιρού. Ήδη από το 1887 ο Archibald άρχισε να τραβάει αεροφωτογραφίες με την χρήση χαρταετών, μια πρακτική που ακόμα και σήμερα εφαρμόζεται. Η χρήση των χαρταετών στην αεροφωτογράφηση είναι μια φτηνή μέθοδος φωτογράφησης καιρικών φαινομένων, ή και ακόμα τοποθεσιών, όπως υφάλους, λείψανα ναυαγίων κλπ. Με το τέλος του 19ου αιώνα οι χαρταετοί εθεωρούντο σαν ένα σοβαρό επιστημονικό εργαλείο και άρχισαν να παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη μηχανικών πτητικών μηχανών βαρύτερων του αέρα. Σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική εκτελούσαν πειράματα με σκοπό να βρεθεί η ιδανική πτητική μηχανή, αλλά μόνο οι αδελφοί Ράιτ το πέτυχαν.
Κατά την διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων οι χαρταετοί χρησιμοποιήθηκαν σαν συσκευές παρατήρησης. Το πεδίο οράσεως των γερμανικών υποβρυχίων στο επίπεδο της θάλασσας περιοριζόταν στα 8 χιλιόμετρα, όμως όταν ανύψωναν έναν παρατηρητή στα 400 πόδια, τότε το πεδίο οράσεως αύξανε στα 40 χιλιόμετρα. Οι χαρταετοί προσέλκυσαν το ενδιαφέρον ξανά στην δεκαετία του 1950 και 1960, όταν ο Francis Rogallo δημιούργησε έναν απόλυτα ευέλικτο χαρταετό χωρίς την χρήση άκαμπτων δοκών. Αντί για δοκούς, αυτό το είδος χαρταετού χρησιμοποιεί τον αέρα να τον κρατά ανοικτό και να διατηρεί το σχήμα του. Το «φτερό του Rogallo» δεν χρησιμοποιείται πλέον σαν χαρταετός, έχει βρει πληθώρα εφαρμογών από τον αμερικανικό στρατό και είναι η βάση κατασκευής για ανεμόπτερα, ή υπέρ-ελαφρά αεροσκάφη.

Το ενδιαφέρον για τους χαρταετούς έχει αναζωπυρωθεί τελευταία, εξ αιτίας κυρίως της ανάπτυξης των "αθλητικών χαρταετών". Αυτού του είδους οι χαρταετοί συχνά χρησιμοποιούν δύο κορδόνια, με τα οποία μπορεί κανείς να τους πλοηγήσει στον αέρα με ταχύτητες που μερικές φορές φτάνουν και τα 100 χμ την ώρα. Αυτού του είδους οι χαρταετοί δεν είναι νέοι, παλαιότερες μορφές έχουν αναπτυχθεί στην Ασία. Φτιαγμένοι από λεπτό χαρτί και ξύλο μπαμπού, χρησιμοποιούν μόνο ένα κορδόνι αντί για δύο, αυτοί οι χαρταετοί μπορούν να κάνουν μανούβρες μόνο με την αυξομείωση της έντασης στο κορδόνι. Τραβώντας το κορδόνι, λυγίζουν οι άκρες του αετού και αυξάνεται η ευστάθειά του, ενώ αφήνοντας το κορδόνι ο χαρταετός γίνεται επίπεδος, χάνοντας σε ευστάθεια. Ο έλεγχος σε αυτούς τους χαρταετούς εξαρτάται κύρια στην εμπειρία του χειριστή του. Στην Ασία οι χειριστές αγωνίζονται να καταφέρουν να καταρρίψουν τους αντίπαλους χαρταετούς, χρησιμοποιώντας κορδόνια που μπορούν να κόψουν τα κορδόνια των άλλων. Οι χαρταετοί με πολλαπλά κορδόνια δεν είναι νέοι στην Ευρώπη.
Στα 1826 ο George Pocock χρησιμοποίησε χαρταετούς με τέσσερα κορδόνια για να σύρει καρότσια στη αγγλική ύπαιθρο με ταχύτητα 30χμ την ώρα. Το κορδόνια αυτά χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των χαρταετών όπως περίπου τα πανιά των καραβιών. Στην δεκαετία του 1960 οι χαρταετοί με δύο κορδόνια άρχισαν να γίνονται περισσότερο δημοφιλείς στην αγορά, ειδικότερα όταν ο Peter Powell λανσάρισε τον Stunt Kite. Μετά την παρουσίαση αυτού του χαρταετού, παρουσιάστηκαν αρκετές βελτιστοποιήσεις. Μια από αυτές αφορά την παρουσίαση του αετού σχήματος δέλτα. Ο αετός τύπου δέλτα, είναι ανεμόπτερο που χρησιμοποιεί υλικά που αρχικά χρησιμοποιήθηκαν από την βιομηχανία του διαστήματος. Υλικά όπως το κεβλαρ έχουν μεγάλες αντοχές στις τάσεις, ενώ παράλληλα έχουν πολύ μικρό βάρος.
Η πλέον πρόσφατη βελτίωση στους χαρταετούς είναι η επαναφορά των αετών με τέσσερα κορδόνια. Αυτοί οι «τετραπλοί» χαρταετοί μπορούν να πετάξουν και προς τις τέσσερις κατευθύνσεις. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι νέα, αλλά η ιδέα είναι παλιά. Οι αδελφοί Ράιτ χρησιμοποιούσαν τους τετραπλούς αετούς για να δοκιμάσουν τις ιδέες τους σχετικά με το δίπλωμα των φτερών. Η αρχή της χρήσης των τεσσάρων κορδονιών είναι απλή. Ο χειριστής κρατά από ένα ζευγάρι κορδόνια σε κάθε χέρι. Κάθε ζευγάρι είναι δεμένο στο πάνω και στο κάτω μέρος του αετού, και περιστρέφοντας έναν άξονα που κρατά ο χειριστής και που ενώνει όλα τα κορδόνια. Μπορεί και αλλάζει την γωνία πρόσπτωσης του αετού. Αν και αυτού του είδους αετοί είναι βαρείς να ελέγξει κανείς, δίνει την δυνατότητα στον χειριστή να μάθει περισσότερα σχετικά με τις ιδιότητες των αετών σε συνάρτηση με την επίδραση του αέρα. Έτσι, οι χαρταετοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε σαν άθλημα είτε σαν χόμπι. Eπιπρόσθετα πλεονεκτούν στα εξής: είναι φτηνοί, κατασκευάζονται εύκολα, και το σημαντικότερο, μαθαίνουν τον χρήστη περισσότερα για τον φυσικό κόσμο.


www.hamomilaki.gr